تاريخ و محل ولادت : ۱۳۲۰/۰۹/۲۵ – نیسک آباد سردشت
تاريخ و محل شهادت : ۱۳۶۶/۰۵/۲۷- منطقه زیره میرگ
زندگينامه
نام پدر: حمزه نام مادر: آمنه شغل پدر: کشاورز
تحصیلات حوزوی: سطح دو مزار مطهر: روستای زیره میرگ
در بهاران وقتی روح حیات، در خاك دمیده شد، در سرمای ناسوت در تاریخ ۲۵ / ۹/ ۱۳۲۰ در روستای نیسک آباد سردشت كودكی از تبار خورشید، در سپیده دمانِ وجود، طلوع كرد و آنگاه زمین، مهبط وجود آسمانی اش شد.
دستان روزگار، طفلِ نیك بخت را در دستان مهر پرورش داد. از همان روز نخست، پدر، زیباترین آهنگ دلنواز توحید را در گوش فرزندش سرود.
لبخند زیبای شفق، او را میهمان نوازشهای مهر گون پدر كرد و در زیر باران آیه های نور، جانش را طراوت بهاری بخشید. او در محضر قرآن، راه و رسم بندگی می آموخت. بعد از سپری شدن دوران كودكی به تشویق خانواده به حوزه علمیه اهل سنت قدم نهاد و پس از گذراندن یك دوره فقه و معارف اسلامی، به عنوان روحانی برای امر تبلیغ و اقامه نماز در منطقه «نیكا » منصوب شد.
در سكوت بهت انگیز ظلم، آیه های ناب بیداری در لاكم امام پیچید و نسیم روح بخش روح الله تن های خوابیده در سایه شوم رژیم شاهنشاهی را حیات دیگری بخشید.
شهید ملا كریم كه رنج و درد مردم در نظام طاغوتی را دیده بود به همراه امام حق گویان، ندای بیداری سر داد و با شوری انقلابی، مردم آن سامان را از فجایع رژیم، آگاه ساخت. سخنانش چونان آتشی، خرمن ظلم و ستم را سوزاند و حیثیت پوشالی آنها را بر باد داد. او خط مشی مبارزاتی خود را از آیت الله ربانی شیرازی می گرفت.
از ژرفای کلامش، فریاد عدالت خواهی بر می خاست وحنجره آتشینش، سكوت محض را می شكست.
باران مهری بود كه بر دامن مستضعفین می ریخت. وجودش برای اهالی آن سامان، مایه خیر و بركت بود. خانه لطف و رحمتش به روی هر مستمندی باز و آینه دلش از غبار دنیا پرستی و ریا پاك بود.
وقتی اندیشه نا پاك منافقین و گروه های مخالف نظام اسلامی خواستند آن دیار را مأمنی برای اجرای نقشه های فریبكارانه خود قرار دهند، او ساكت ننشست و با هوشیاری توانست توطئه های آنان را آشكار سازد.
به این دلیل چند بار مورد تهدید ، اهانت و شكنجه قرار گرفت.
آخرین بار، یك ماه او را زندانی كرده، به سختی شكنجه كردند و از او خواستند تا دست از حمایت انقلاب اسلامی بر دارد، ولی او همه شكنجه ها را به جان می خرید و می دانست كه هیچ ذلتی برای او بالاتر از تن دادن به گفته های دمكرات نیست.
داغی كه او بر دل گروهك های ملحد نهاد و نیش زخمی كه از انقلاب خورده بودند، همه، كینه ای عمیق برای منافقان گردید و باعث شد دستان جنایتكارشان به خون مظلومی دیگر آغشته شود.
شهید ملا كریم كرمی در بیست و هفتم مرداد سال ۶۶ ندای حق را لبیك گفت و در منطقه زیره میرگ خون پاكش به زمین ریخت.
خاطره
ایشان شخصی بدون تکبر و با احترام در خانواده و جامعه بود. از غیبت دوری می کرد و خواهان کمک به تمام مسلمین بود. دائما من و فرزندان را نصیحت می نمود که با مردم مهربان و صمیمی باشیم و ما را به کارهای خیر راهنمایی می کرد. آرزوی شهید این بود که فرزندانش به راه راست هدایت شوند تا بتوانند در جامعه فردی مفید باشند و همچنین عمده ترین آرزویش ترقی دین مبین اسلام بود و در این راه تمام تلاشش را می کرد تا دین اسلام را به طور کامل گسترش دهد.
همسر شهید
روحش شاد و يادش گرامي